Obiektyw to jedno z najbardziej skomplikowanych urządzeń optycznych w fotografii, a opis jego możliwości potrafi przytłoczyć ilością parametrów, skrótów i terminów technicznych. Ten słownik porządkuje najważniejsze pojęcia, z którymi spotkacie się w specyfikacjach, recenzjach i podczas wyboru obiektywu do swojego aparatu — od aberracji chromatycznej po wykres MTF.
Pojęcia związane z obiektywami
Aberracja chromatyczna
Aberracja chromatyczna (CA, chromatic aberration) to wada obiektywu polegająca na pojawianiu się kolorowych obwódek wokół kontrastowych krawędzi w kadrze. Wynika z rozszczepienia światła białego na różne długości fali w soczewkach — różne kolory ogniskują się w nieco innych miejscach. Wyróżniamy jej dwa rodzaje:
- Aberracja chromatyczna podłużna (LoCA) — kolory ogniskują się w różnych odległościach od matrycy, co daje purpurowe lub zielone obwódki widoczne głównie poza strefą ostrości. Trudna do całkowitej eliminacji w postprodukcji.
- Aberracja chromatyczna poprzeczna (LaCA) — kolory rozsuwają się na boki, dając obwódki widoczne najsilniej przy brzegach kadru. Stosunkowo łatwa do usunięcia w programach takich jak Adobe Lightroom czy Capture One.
W konstrukcji obiektywów aberrację redukuje się soczewkami fluorytowymi oraz szkłami niskodyspersyjnymi (ED, UD, LD, FLD, SLD).
Aberracja sferyczna
Aberracja sferyczna to wada wynikająca z geometrii klasycznych soczewek o sferycznym kształcie powierzchni. Promienie świetlne padające bliżej brzegów soczewki ogniskują się w innym miejscu niż te przechodzące przez jej środek. Efektem jest spadek ostrości i niska kontrastowość, szczególnie przy pełnym otworze przysłony. Najskuteczniejszym sposobem ograniczenia tej wady jest zastosowanie przez producenta soczewek asferycznych.
Apertura (otwór względny)
Apertura to fizyczny otwór, przez który światło wpada do obiektywu. W praktyce fotograficznej termin używany jest zamiennie z liczbą przysłony, choć formalnie aperturą maksymalną nazywamy największy dostępny otwór względny obiektywu (np. f/1.4 lub f/2.8). To właśnie ten parametr widnieje w nazwie obiektywu obok ogniskowej.
APS-C
APS-C (Advanced Photo System type-C) to format matryc mniejszych od pełnej klatki. W obrębie tego standardu występują dwa nieco różne rozmiary:
- Canon APS-C — 22,3 × 14,9 mm, mnożnik ogniskowej 1,6×
- Nikon, Sony, Fujifilm, Pentax APS-C — ok. 23,5–23,6 × 15,6–15,7 mm, mnożnik ogniskowej 1,5×
Obiektywy projektowane wyłącznie dla APS-C mają mniejsze koło obrazowe i podpięte do aparatu pełnoklatkowego dają silne winietowanie lub czarne narożniki — w wielu aparatach pełnoklatkowych ten problem rozwiązuje automatyczne przełączenie w tryb przycięcia.
Backfocus / Frontfocus
Backfocus i frontfocus to wady działania układu automatycznego ustawiania ostrości. Przy backfocusie ostrość ustawiana jest nieco dalej niż na wybranym przez nas punkcie, a przy frontfocusie — bliżej. Problem dotyczy głównie lustrzanek, gdzie autofokus mierzony jest osobnym czujnikiem detekcji fazy. W bezlusterkowcach, korzystających z detekcji bezpośrednio na matrycy, zjawisko praktycznie nie występuje. W niektórych lustrzankach można je skorygować przez mikroregulację AF w menu aparatu.
Bagnet
Bagnet (mocowanie) to mechaniczne złącze obiektywu z korpusem aparatu, zwykle z dodatkowymi stykami do komunikacji elektrycznej. Każdy producent stosuje własny standard — Canon EF i RF, Nikon F i Z, Sony A i E, Fujifilm X, Micro Four Thirds, L-Mount (Leica/Panasonic/Sigma). Adaptery pozwalają w wielu przypadkach używać obiektywów z jednego systemu na korpusach drugiego, najczęściej z aparatami bezlusterkowymi.
Bokeh
Bokeh to estetyczny wygląd obszarów nieostrych w kadrze, szczególnie kształt świateł rozogniskowanych. Określenie pochodzi od japońskiego słowa boke (rozmycie). Charakter bokeh zależy od konstrukcji optycznej obiektywu, liczby i kształtu listków przysłony oraz odległości od obiektu. Wyraźne, okrągłe „kulki” świateł, bez ostrych krawędzi i bez efektu „kociego oka” przy brzegach kadru, są zwykle uznawane za bokeh wysokiej jakości.
Coma (koma)
Koma to wada obiektywu, przy której punktowe źródła światła w narożnikach kadru rozciągają się w kształt komety lub skrzydełka. Najbardziej dokuczliwa w astrofotografii i przy fotografii nocnej — gwiazdy w narożnikach przestają być punktami. Komę redukuje się elementami asferycznymi i szczególnymi konstrukcjami obiektywów szerokokątnych. W większości obiektywów ustępuje po przymknięciu o jedną–dwie działki.
Crop factor (mnożnik ogniskowej)
Crop factor to współczynnik określający, ile razy matryca jest mniejsza od pełnej klatki, mierzony po przekątnej. Mówi nam, jak zmieni się kąt widzenia obiektywu na danym formacie. Obiektyw 50 mm na matrycy APS-C (mnożnik 1,5×) daje pole widzenia odpowiadające ogniskowej 75 mm na pełnej klatce.
💡 Mnożnik ogniskowej nie zmienia fizycznej ogniskowej ani głębi ostrości. Obiektyw 50 mm pozostaje 50 mm — zmienia się tylko wycinek obrazu rejestrowany przez mniejszą matrycę.
Dyfrakcja
Dyfrakcja to zjawisko ugięcia fali świetlnej na krawędziach otworu przysłony. Występuje, gdy długość fali światła i wielkość otworu zaczynają być porównywalne — czyli przy mocno przymkniętej przysłonie. Skutkiem jest spadek ogólnej ostrości obrazu. W aparatach pełnoklatkowych dyfrakcja staje się zauważalna od ok. f/11, a wyraźnie obniża ostrość od f/16. Na matrycach APS-C i mniejszych próg jest niższy — często już f/8–f/11. Im większa gęstość pikseli matrycy, tym wcześniej dyfrakcja staje się widoczna.
Dystorsja beczkowata
Dystorsja beczkowata to wada obiektywu polegająca na wybrzuszeniu prostych linii w kierunku narożników — środek kadru wygląda na powiększony względem brzegów. Charakterystyczna dla obiektywów szerokokątnych o ogniskowych poniżej ok. 35 mm na pełnej klatce. Bardzo łatwo koryguje się ją profilami obiektywów w Adobe Lightroom, Capture One czy DxO PhotoLab.
Dystorsja poduszkowa
Odwrotny rodzaj dystorsji — proste linie wyginają się w stronę środka kadru, a brzegi sprawiają wrażenie powiększonych. Pojawia się głównie w teleobiektywach. Podobnie jak dystorsja beczkowata, jest dobrze korygowana przez profile obiektywów w programach do obróbki.
Element asferyczny
Element asferyczny to soczewka, której powierzchnia nie jest wycinkiem sfery, lecz innej figury geometrycznej (najczęściej paraboli lub hiperboli). Konstrukcję opracowano w celu redukcji aberracji sferycznej. Asferyczna powierzchnia sprawia, że promienie świetlne padające w różne miejsca soczewki zbiegają się w jednym punkcie ostrości. Soczewki asferyczne pozwalają budować obiektywy z jasną aperturą, mniejsze i lżejsze niż wymagałyby tego klasyczne układy sferyczne.
Filtr / gwint filtra
Większość obiektywów ma na przednim elemencie gwint do mocowania filtrów. Średnicę gwintu podaje się w milimetrach (np. 67 mm, 77 mm, 82 mm) i znajdziecie ją w specyfikacji obiektywu oraz na jego oprawie, oznaczoną symbolem ⌀. Najpopularniejsze filtry to UV (ochrona przedniej soczewki), polaryzacyjne (CPL — redukcja odblasków, pogłębienie nieba), ND (szare, do wydłużania czasów naświetlania) oraz filtry połówkowe (GND).
Flara
Flara (lens flare) to ogólne określenie efektów spowodowanych odbiciami światła wewnątrz obiektywu. Może mieć postać welonu obniżającego kontrast całego kadru lub serii kolorowych plam i wielokątów (gdy widoczny jest kształt przysłony). Powstaje, gdy źródło światła trafia bezpośrednio do obiektywu — najczęściej słońce lub lampy uliczne. Walka z flarą to zastosowanie powłok antyrefleksyjnych, osłony przeciwsłonecznej oraz odpowiedniego kadrowania.
Ghosting
Ghosting to specyficzny rodzaj flary objawiający się pojawieniem się jasnych „duszków” — wyraźnych plam, najczęściej powielających kształt przysłony — w miejscu odbicia źródła światła wewnątrz obiektywu. Tworzy się przy kadrowaniu pod słońce lub przy nocnych zdjęciach z mocnymi punktami światła. Producenci minimalizują zjawisko warstwami powłok antyrefleksyjnych i specjalnym kształtem soczewek wewnętrznych.
Liczba listków przysłony
Liczba listków przysłony decyduje o kształcie otworu, przez który przechodzi światło, gdy przysłona jest przymknięta. Im więcej listków i im są bardziej zaokrąglone, tym bardziej okrągłe pozostają „kulki” bokeh przy przymkniętej przysłonie. Liczba listków wpływa też na kształt gwiazd słonecznych (sunstars) — punktowe źródła światła przy mocno przymkniętej przysłonie tworzą promienie. Parzysta liczba listków daje liczbę promieni równą liczbie listków, nieparzysta — dwukrotność.
Liczba przysłony
Liczba przysłony (oznaczana literą f) określa stosunek długości ogniskowej do średnicy efektywnej apertury. Im mniejsza liczba przysłony, tym większy otwór i tym więcej światła trafia na matrycę. Skala zaprojektowana jest tak, że każda pełna działka oznacza dwukrotną zmianę ilości światła:
Przejście z f/2 na f/2.8 oznacza przymknięcie przysłony o jedną działkę (1 EV) — na matrycę trafia o połowę mniej światła. Przejście z f/2.8 na f/2 to otwarcie o działkę i podwojenie ilości światła. Mniejsza liczba przysłony oznacza również płytszą głębię ostrości.
Minimalna odległość ostrzenia
Minimalna odległość ostrzenia (MOD, minimum focus distance) to najmniejsza odległość fotografowanego obiektu od matrycy aparatu, przy której obiektyw jeszcze ustawia ostrość. Mierzona jest od płaszczyzny matrycy, której położenie na korpusie aparatu oznaczane jest symbolem ⊖. Wartość MOD razem ze współczynnikiem powiększenia decyduje o tym, jak blisko możemy podejść do obiektu i jak wypełnić nim kadr.
Obiektyw Gaussa (Double Gauss)
Współczesny obiektyw Gaussa to konstrukcja nazywana ściślej Double Gauss (podwójny Gauss). Bazuje na układzie teleskopowym opracowanym w 1817 r. przez Carla Friedricha Gaussa, znacząco rozwiniętym w 1888 r. przez Alvana G. Clarka i w 1896 r. przez Paula Rudolpha w zakładach Zeissa (obiektyw Planar). Cechą układu jest symetryczne (lub niemal symetryczne) rozmieszczenie soczewek po obu stronach przysłony. To dziś jeden z najczęstszych schematów obiektywów stałoogniskowych standardowych o jasnej aperturze, np. 50 mm f/1.8 czy 50 mm f/1.4.
Obiektyw makro
Obiektyw makro to konstrukcja zoptymalizowana do fotografii z bardzo bliskiej odległości, o współczynniku powiększenia co najmniej 1:1 — obraz obiektu na matrycy ma realne wymiary fotografowanego przedmiotu. Charakteryzują się płaskim polem ostrości i bardzo dokładną korekcją wad optycznych przy małych odległościach. Popularne ogniskowe to 50 mm, 90/100 mm i 180 mm — im dłuższa, tym większy dystans roboczy od fotografowanego obiektu.
Obiektyw stałoogniskowy
Obiektyw stałoogniskowy (prime lens) ma jedną, niezmienną ogniskową. W zamian za brak elastyczności kadrowania oferuje zwykle większą jasność (mniejsza liczba przysłony), mniejsze rozmiary, lepszą ostrość i często niższą cenę przy danej jakości obrazu. Typowe ogniskowe: 24, 35, 50, 85, 135 mm.
Obiektyw standardowy
Obiektyw standardowy to taki, którego kąt widzenia odpowiada naturalnej perspektywie ludzkiego wzroku — daje obraz, który nie wydaje się ani „szeroki”, ani „przybliżony”. Tradycyjnie:
- pełna klatka — 50 mm
- APS-C — ok. 33–35 mm
- Micro Four Thirds — ok. 25 mm
Z matematycznego punktu widzenia ogniskowa standardowa odpowiada w przybliżeniu długości przekątnej matrycy (~43 mm dla pełnej klatki), ale w fotograficznej praktyce 50 mm pozostało nieformalnym kanonem.
Obiektyw zmiennoogniskowy (zoom)
Obiektyw zmiennoogniskowy pozwala płynnie zmieniać ogniskową w określonym zakresie — np. 24–70 mm, 70–200 mm, 100–400 mm. Daje większą elastyczność niż stałoogniskowy, ale zwykle kosztem jasności (mniejsza maksymalna apertura) lub większych rozmiarów i ceny. Zoomy o stałej aperturze w całym zakresie ogniskowych (np. 70–200 mm f/2.8) to konstrukcje profesjonalne.
Odległość hiperfokalna
Odległość hiperfokalna to odległość, na którą po ustawieniu ostrości akceptowalnie ostre będzie wszystko od jej połowy aż do nieskończoności. Wartość zależy od ogniskowej, przysłony i formatu matrycy. Najczęściej wykorzystywana w fotografii krajobrazowej do maksymalizacji głębi ostrości.
Odległość ogniskowa kołnierza (flange distance)
To odległość między płaszczyzną mocowania obiektywu (bagnetem) a płaszczyzną matrycy. Każdy system ma własną, ściśle określoną wartość:
- Canon EF — 44,0 mm
- Nikon F — 46,5 mm
- Sony E — 18,0 mm
- Canon RF — 20,0 mm
- Nikon Z — 16,0 mm
- Leica/Panasonic/Sigma L — 20,0 mm
- Micro Four Thirds — 19,25 mm
Różnica odległości kołnierza między systemami decyduje o tym, czy obiektyw da się zaadaptować na innym mocowaniu. Adaptery działają, gdy system docelowy ma mniejszą odległość kołnierza — adapter dokłada brakujące milimetry. Przykładowo adapter Canon EF → Sony E dodaje 26 mm (44 − 18). W drugą stronę adapter bez układu optycznego nie zadziała, bo nie da się „odjąć” milimetrów.
Ogniskowa
Ogniskowa to fundamentalny parametr obiektywu — odległość między tylnym punktem głównym układu optycznego a płaszczyzną matrycy przy ostrości ustawionej na nieskończoność. Podawana w milimetrach. Determinuje kąt widzenia i powiększenie obrazu:
- < 24 mm — ultraszerokokątne
- 24–35 mm — szerokokątne
- 50 mm — standardowe (na pełnej klatce)
- 85–135 mm — krótkie teleobiektywy / portretowe
- 200 mm i więcej — teleobiektywy
Ogniskowa jest stała i fizycznie zależy od konstrukcji obiektywu — to mnożnik formatu matrycy zmienia jedynie jej efektywny kąt widzenia.
Pełna klatka
Pełna klatka (Full Frame, FF) to matryca o wymiarach 36 × 24 mm, odpowiadająca rozmiarem klatce filmu małoobrazkowego 35 mm. Stanowi punkt odniesienia dla pozostałych formatów (APS-C, Micro Four Thirds, średni format). Obiektywy pełnoklatkowe (oznaczane EF, FX, FE, RF, Z) można bez problemu używać na aparatach z mniejszą matrycą — koło obrazowe jest większe niż matryca, więc kadr po prostu się przycina.
Powłoka antyrefleksyjna
Powłoki antyrefleksyjne to mikroskopijne warstwy nanoszone na soczewki obiektywu, ograniczające odbicia wewnętrzne i zwiększające transmisję światła. Każdy producent ma własne marketingowe nazwy własnych powłok: Nano Crystal(Nikon), T* (Zeiss), ASC i SSC (Canon), ARNEO (Nikon), Nano AR (Sony), Super Multi-Coating (Pentax). Skuteczne powłoki redukują flarę, ghosting i poprawiają kontrast obrazu, szczególnie w trudnych warunkach oświetleniowych.
Powłoka fluorowa
Powłoka fluorowa to dodatkowa warstwa nakładana na przedni i/lub tylny element obiektywu, odpychająca wodę, tłuszcz i pył. Ułatwia czyszczenie soczewki — krople wody spływają bez śladu, a odciski palców łatwo zetrzeć ściereczką. Rozwiązanie analogiczne do powłok oleofobowych w smartfonach.
Przysłona
Przysłona to mechanizm wewnątrz obiektywu, regulujący wielkość otworu, przez który światło dociera do matrycy. Składa się z ruchomych listków, których liczba i kształt wpływają zarówno na ilość światła (parametr opisany liczbą przysłony), jak i na charakter bokeh oraz wygląd gwiazd słonecznych. Przysłona oprócz kontroli naświetlenia jest podstawowym narzędziem sterowania głębią ostrości.
Silnik ultradźwiękowy
Silnik ultradźwiękowy to rodzaj napędu autofokusa wykorzystującego drgania ultradźwiękowe do poruszania pierścienia ogniskującego. W porównaniu z klasycznymi silnikami AF jest szybszy, cichszy i precyzyjniejszy. Każdy producent stosuje własne oznaczenie:
- USM (Canon — Ultrasonic Motor)
- SWM (Nikon — Silent Wave Motor)
- SSM (Sony — Super Sonic-wave Motor)
- HSM (Sigma — Hyper Sonic Motor)
- USD (Tamron — Ultrasonic Silent Drive)
- SDM (Pentax — Supersonic Direct-drive Motor)
W nowych konstrukcjach, zwłaszcza bezlusterkowych, coraz częściej spotykamy też silniki krokowe (STM), liniowe (LM) oraz silniki głosowe (VCM), zoptymalizowane pod cichą pracę przy nagrywaniu wideo i ciągłe ustawianie ostrości.
Stabilizacja obrazu
Stabilizacja obrazu (IS, VR, OSS, OS, VC — zależnie od producenta) niweluje drgania powstające w trakcie fotografowania z ręki, co pozwala stosować dłuższe czasy naświetlania bez ryzyka poruszonego zdjęcia. W obiektywie realizuje to ruchoma grupa soczewek przesuwana przeciwnie do wykrytych drgań, sterowana czujnikami żyroskopowymi. Współczesne układy oferują zwykle 3–5 działek kompensacji, a najlepsze konstrukcje (w połączeniu ze stabilizacją matrycy IBIS) — nawet 7–8 działek.
💡 Stabilizacja niweluje drgania aparatu, nie ruch fotografowanego obiektu. Biegnący pies przy 1/30 s wyjdzie poruszony nawet z włączoną stabilizacją — tu pomaga już tylko krótszy czas naświetlania.
Szkła niskodyspersyjne
Szkła niskodyspersyjne (oznaczane między innymi ED, UD, LD, FLD, SLD, HRI) to specjalne rodzaje szkła optycznego charakteryzujące się małą dyspersją światła. Ograniczają rozszczepianie barw na soczewkach i skutecznie redukują aberrację chromatyczną. Każdy producent stosuje własną nomenklaturę i recepturę, ale efekt jest podobny — czystsze, ostrzejsze kontrastowe krawędzie, szczególnie w teleobiektywach.
Telekonwerter
Telekonwerter to nakładka optyczna montowana między obiektywem a aparatem, wydłużająca ogniskową obiektywu. Najpopularniejsze przekładnie to 1,4×, 1,7× i 2,0×. Cena za dodatkowy zasięg to spadek jasności — telekonwerter 1,4× obniża aperturę o jedną działkę (np. z f/2.8 na f/4), a 2,0× o dwie działki (z f/2.8 na f/5.6). Telekonwertery działają najlepiej z dedykowanymi, jasnymi teleobiektywami; w obiektywach uniwersalnych mogą zauważalnie obniżyć ostrość.
Tilt-shift (TS)
Obiektyw tilt-shift to specjalistyczna konstrukcja umożliwiająca przesunięcie (shift) i pochylenie (tilt) optyki względem matrycy. Shift koryguje zbiegające się linie w fotografii architektury (proste pionowe ściany, nawet przy zadarciu aparatu). Tilt pozwala manipulować płaszczyzną ostrości — można uzyskać efekt miniatury lub utrzymać ostrość w całej głębi przy otwartej przysłonie. Konstrukcje stosowane głównie w fotografii architektonicznej, produktowej i pejzażowej.
T-stop
T-stop (T = transmission) to liczba opisująca rzeczywistą ilość światła, jaka przedostaje się przez obiektyw do matrycy, z uwzględnieniem strat na soczewkach i powłokach. W przeciwieństwie do liczby przysłony, która jest wartością czysto geometryczną, T-stop ma znaczenie praktyczne w filmie i wideo, gdzie precyzyjna kontrola naświetlenia jest kluczowa. Obiektywy filmowe (cine) oznaczane są właśnie wartościami T (T1.5, T2.8) zamiast f.
💡 W filmie stosuj T-stop, nie f-stop. Dwa obiektywy o tej samej liczbie f/2.8 mogą mieć różny T-stop (np. T2.9 vs T3.2) i dadzą lekko różne naświetlenie tej samej sceny — co przy montażu jest słyszalnym problemem.
Tylny focus (RF — Rear Focus)
Tylny focus to sposób ustawiania ostrości polegający na przemieszczaniu grupy soczewek w tylnej części obiektywu. Podobnie jak w przypadku ogniskowania wewnętrznego, obiektyw taki nie ma elementów wysuwających się na zewnątrz. Konstrukcja jest mniej obciążająca dla silnika AF (przesuwana grupa soczewek jest lekka), co daje szybsze ustawianie ostrości. Sposób ustawiania ostrości jest powiązany z mechanizmem autofokusa.
Wewnętrzny autofocus (IF)
Wewnętrzne ogniskowanie (Internal Focusing) to konstrukcja, w której podczas ustawiania ostrości żaden element obiektywu nie wysuwa się na zewnątrz, a długość obiektywu pozostaje stała. Elementy odpowiedzialne za ostrość znajdują się wewnątrz tubusa. Zaletami są lepsze uszczelnienie obiektywu, stała równowaga aparatu (przydatne na statywie) oraz brak obracania się przedniego elementu, co ma znaczenie przy używaniu filtrów polaryzacyjnych i połówkowych.
Winietowanie
Winietowanie to spadek jasności obrazu w kierunku narożników kadru. Najsilniej widoczne w obiektywach szerokokątnych przy pełnym otworze przysłony, ustępuje po przymknięciu o 1–2 działki. Łatwe do skorygowania profilami obiektywów w postprodukcji — w wielu przypadkach winietowanie świadomie pozostawia się dla efektu artystycznego.
Współczynnik powiększenia
Współczynnik powiększenia to stosunek wymiaru obrazu obiektu na matrycy do jego rzeczywistego wymiaru, mierzony zwykle przy minimalnej odległości ostrzenia. Jeśli moneta o średnicy 1 cm tworzy obraz o wielkości 1 cm na matrycy — współczynnik wynosi 1:1 (skala życiowa). Jeśli ta sama moneta jest na matrycy dwukrotnie mniejsza — współczynnik to 1:2. Pełnoprawne obiektywy makro muszą osiągać minimum 1:1, choć część producentów stosuje określenie „macro” także dla obiektywów ze współczynnikiem 1:2 lub gorszym.
Wykres MTF
Wykres MTF (Modulation Transfer Function) to graficzna reprezentacja zdolności obiektywu do odwzorowania szczegółów i kontrastu. Na osi X widnieje odległość od środka kadru w milimetrach, na osi Y — kontrast w skali od 0 do 1, gdzie 1 oznacza idealne odwzorowanie, a 0 zupełny brak rozróżnialności linii. Wykresy MTF rysowane są zwykle dla dwóch częstotliwości linii (10 i 30 linii/mm), w kierunku sagitalnym i stycznym, przy pełnym otworze przysłony i często dodatkowo przy f/8. Czytanie wykresu MTF pozwala szybko ocenić, czy obiektyw zachowuje ostrość w narożnikach i jak silnie traci kontrast przy brzegach kadru.
💡 w starszych materiałach można spotkać błędne określenie „wykres MFT” — MFT to skrót systemu Micro Four Thirds i dotyczy formatu matryc, nie ma nic wspólnego z wykresami obiektywu.
Czytanie specyfikacji obiektywu — w skrócie
Znając powyższe pojęcia, potraficie już rozszyfrować typowe oznaczenie obiektywu. Przykładowo zapis Canon RF 24-70mm f/2.8 L IS USM:
- RF — mocowanie Canon RF (bezlusterkowce pełnoklatkowe)
- 24-70mm — zakres ogniskowych (zoom)
- f/2.8 — stała maksymalna apertura w całym zakresie
- L — seria profesjonalna Canona
- IS — wbudowana stabilizacja obrazu
- USM — silnik ultradźwiękowy autofokusa
Im więcej terminów ze słownika rozumiemy, tym świadomiej możemy podejść do wyboru obiektywu pod konkretne zastosowanie — krajobraz, portret, makro czy reportaż.